Dat is de vraag die ik mezelf vandaag opnieuw stelde.
Op weg naar huis na de Tai Chi op vrijdag, helemaal zen en met mijn zintuigen op scherp, viel mijn oog op de feloranje gloed van een rij bomen langs de weg. Zo mooi zelfs dat ik er een veldweg voor inreed en stopte om een foto te nemen. Helaas slaagde die er niet in om de pracht en intensiteit van de kleuren vast te leggen.
Wanneer men mij vraagt wat mijn favoriete seizoen is, aarzel ik nooit: de winter.
De kou, de korte donkere dagen, de gezelligheid binnenshuis, stoofpotjes en verse gebakjes, de feestdagen en, als we geluk hebben, een laagje sneeuw. Ja, zonder enige twijfel: de winter!
Vaak voeg ik eraan toe: "De zomer vind ik ook wel leuk." De lange warme dagen, de zwoele avonden buiten, de vakantiesfeer, experimenteren in de keuken met koude soepen en zomerse slaatjes, lichte jurkjes, festivals en natuurlijk de Gentse Feesten. Ja, de zomer mag er best zijn!
En hoe ouder ik word, hoe meer ik ook de lente ben gaan waarderen. Het frisse groen dat overal voorzichtig verschijnt, het jonge leven dat terugkeert in de natuur, de lammetjes in de wei, de eekhoorns en egels die ontwaken, Killmouseky die weer naar buiten trekt op muizenjacht... De wereld herleeft, en dat geeft me een goed gevoel. Alles wordt opnieuw wakker, en ergens voel ik mezelf mee ontwaken. Ja, elk jaar kijk ik opnieuw uit naar de lente.
En dan is er nog de herfst. Dat is een ander verhaal. Grijs en grauw. Regen en mist. Kil maar niet echt koud. Nee, ik heb het er niet mee.
En toch....want dan is er plots een dag zoals vandaag. De zon schijnt en de wereld baadt in warme tinten rood, oranje en goudbruin. De natuur verandert. Ze vertraagt, trekt zich langzaam terug en bereidt zich voor op de winter. Misschien schuilt daarin wel het geheim van de herfst. Na een uitbundige zomer even gas terugnemen. Stilstaan. De balans opmaken. Voorbereiden op wat komt.
Dus..de herfst... do I love it or hate it?
Ik denk allebei. De charme van de herfst steekt soms onverwacht de kop op, zoals vandaag. Op andere dagen verdwijnt die dan weer achter een dikke laag mist en een grauwe hemel. En misschien hoort die melancholische, bijna mysterieuze sfeer er net bij. Misschien maakt net dat de herfst zo bijzonder.
En in dat geval...I love it.
Laat dat dan mijn conclusie zijn: jaarin- jaaruit heeft elk seizoen en elke dag zijn eigen charme. Soms herkennen we die onmiddellijk, soms moeten we het leren zien. En zodra we dat kunnen, wordt elke dag op zijn eigen manier de moeite waard.
Reactie plaatsen
Reacties