Een vriendin postte ooit een quote waarbij ze zich voornam om aan het begin van het jaar elke dag één briefje met iets positiefs in een lege doos te steken. Op het einde van het jaar kon ze dan terugkijken op al die mooie momenten. Het leek mij meteen een tof idee. Ik zou haar eigenlijk eens moeten vragen hoe dat is uitgepakt…
Onlangs las ik een artikel over Growing Mindfulness, meer bepaald over de voordelen van positiviteit voor onze gezondheid, veerkracht en verbinding met anderen. Het fijne is: positiviteit kan je trainen. Onder andere door bewust aandacht te hebben voor kleine, fijne gebeurtenissen. Door ze te benoemen. Door er dankbaar voor te zijn.
Daar heb je die bewuste doos dus weer.
Wat valt ermee te winnen? Wel, het positieve trekt het positieve aan, net zoals het negatieve het negatieve aantrekt trouwens. Het leunt een beetje aan bij mijn grote DaDa: visualiseren. Maar daarover later meer.
Ik bestempel mezelf eerder als een positivo. Ik denk van mezelf dat ik heel positief in het leven sta. Maar is dat wel zo?
Ik ga de challenge met mezelf aan en noteer vanaf nu elke dag minstens één positief lichtpuntje. Eén klein gelukje. Eén moment waarvan ik denk: hier word ik blij van.
Na een maand heb ik hopelijk een mooie lijst bij elkaar. En vooral: ik ben benieuwd naar het effect ervan. Op mijn humeur. Op mijn veerkracht. En op mijn interactie met anderen.
Dagin-Daguit dus: één maand lang, elke dag minstens één positief voorvalletje noteren.
’t Is eens iets anders dan Tournée Minérale. En zeker niet minder uitdagend, denk ik dan.
Reactie plaatsen
Reacties